Sinds toch alweer een jaar ontvang ik zo nu en dan een vragenlijstje van Maurice de Hond. Veelal zijn het politiek getinte onderwerpen of springen ze in op datgene wat er leeft in samenleving. Zo kreeg ik vandaag weer een uitnodiging van www.peil.nl met daarin de vraag of we als Nederland wel mee moeten doen met de oorlog in Irak Libië. Ik werd ook gevraagd naar mijn mening over een voetbal programma, maar aangezien ik niets heb met voetballen heb ik dat stuk overgeslagen.
Wat echter veel interessanter was kwam daarna. Het betrof een vraag die ik al veel eerder in mijn omgeving aan mensen had gesteld en waar destijds (ongeveer 10 jaar geleden) niemand echt op reageerden, namelijk: “Als u voldoende geld zou hebben en een volledige vrije keuze zou u dan in Nederland blijven wonen of naar een ander land vertrekken?”
De vraagstelling vind ik behoorlijk interessant. Zeker omdat ik hem in het afgelopen jaar niet voorbij hem zien komen. Het geld interesseert me hierbij nog niet eens zo heel veel. Dat je geld moet hebben om te verhuizen is logisch, dat heb je ook nodig als je van Limburg naar Groningen gaat, so to speak. Het stukje een volledige vrije keuze, dat is wat interessant is. Deze zin omhelst namelijk nogal wat definities.
Zo zou de keus begrenst kunnen worden door een partner en kinderen waardoor men Nederland niet kan verlaten. Het druilerige weer, de slechte service in de horeca en hoge prijzen in de winkels deert die partner dan schijnbaar niet.
De keus zou ook kunnen inhouden dat men zich simpelweg niet mag vestigen in een ander land. Zo heeft Australië bijvoorbeeld een zeer strikt immigratie beleid ten aanzien van nieuwkomers waardoor zij alleen de kansrijken buitenlanders toelaat (te weinig punten?: opzouten dus). Saudi Arabië kent hiernaast bijvoorbeeld weer zeer strenge wetten voor iedereen die niet het islamitische geloof aanhangt. Lastig als je je kruisje boven je deur wilt hangen en je op zondag wilt samenkomen om eo liedjes te zingen. (Daar kunnen we in Nederland nog heel veel van leren.)
Het zou er ook op kunnen duiden dat iemand fysiek niet in staat is de overstap te maken. Een verhuizing brengt nu eenmaal stress met zich mee (50 stress points in de psychologie: een major event) en niet iedereen kan die stress aan. Als ik dan bijvoorbeeld denk aan mijn oma van over de 90 jaar kan ik me voorstellen dat zij wel naar Spanje zou willen emigreren voor het lekkere weer. Maar ook dat zij het nooit zal doen omdat ze weet dat ze de reis niet aankan.
De meest interessante betekenis zie ik in een financiële uitleg. Stel. Je hebt dan wellicht voldoende geld om je tent elders op te slaan, maar je kan hier niet weg omdat je hier financiële verplichtingen hebt die je niet zomaar kwijt raakt. Ik doel hier uiteraard op de enorm hoge hypotheek schuld die we met zen allen hebben. Tezamen met een volledig vastgeroeste (bedankt Den Haag) woningmarkt zul je niet zomaar je woning kwijtraken. In Nederland is het namelijk zo dat de vraag naar woningen en het aanbod van woningen altijd heel erg dicht bij elkaar in de buurt zit. Geen probleem denkt u? Nou wel, als je wilt verhuizen en er zijn geen andere woningen om naar toe te gaan ga je nooit weg. Dus blijf je zitten. Door die schaarste stijgen prijzen. Mensen willen namelijk nog steeds naar hun volgende woning (groter, kids erbij etc) En door die prijs stijging kunnen starters geen kans op. Totdat de NHG kwam. De Nationale hypotheek garantie die ervoor zorgde dat ook starters een woning konden kopen. En die kochten ze dus. En nu? Woningverkopen laag. De baksteen business lijkt wel in een complete stilstand te staan. Enfin, mensen met een hypotheek kunnen dus niet zo heel erg makkelijk emigreren omdat ze via hun onverkoopbare woningbezit vastzitten aan Nederland. Verliesgevend verhuren is namelijk ook niet echt een optie, zeker niet als je ook nog eens vanuit Verweggistan reparaties moet coördineren. Ik zie hier dan ook de ideaal gecreëerde mechaniek om Nederlandse woningbezitters, die veelal hoger zijn opgeleid, en een hoger dan gemiddeld inkomen hebben, in Nederland te houden. Zo kunnen ze ‘mooi’ meebetalen aan de torenhoge Staatsschuld die we hier in Nederland hebben en die voorlopig nog niet afgelost zal zijn. En dat is precies wat de woorde ‘vrije keuzen’ die in de vraag van Maurice de Hond staat impliceren.
